Omuz eklemi; kompleks anatomik yapısı ve hareketi sağlamada görevli içerdiği 4 farklı eklemin birlikte çalışma prensibi nedeniyle travma ve yaralanmalara açık bir eklemdir. Top-yuva şeklindeki ana ekleme ek olarak; kürek kemiğinin göğüs kafesi ile yaptığı eklem ve köprücük kemiğinin iman tahtası ve kürek kemiği akromion çıkıntısı ile yaptığı eklemler bu kompleks yapının ana bileşenleridir. Omuzda tespit ettiğimiz rahatsızlıklar, belli yaş gruplarına göre farklılık göstermektedir. 20-40 yaş arası daha çok stabilite sorunları ön planda iken, özellikle 40-50 yaş kadın hastalarda omuzda sıkışma ve bursit tablosu göze çarpmaktadır. 60 yaş ve üzerinde rotator manşet yırtıkları ve ilerlemiş vakalarda artroz (aşınma) daha sık görülürken, bu olgularda tedavi genellikle cerrahi yöntemler seçilerek yapılmaktadır. Omuz ekleminin stabilitesi daha çok kapsül ve ligaman dediğimiz yumuşak doku kütlesi tarafından sağlanmaktadır. Rotator manşet tendonları (kas kirişleri) ise; kol kemiğinin omuza bakan kısmındaki 2 adet küçük kemik çıkıntıya yapışarak hem omuz ekleminin hareketlerini sağlamakta hem de stabiliteye katkı vermektedirler. Bu tendonların rahat çalışabilmesi için akromion kemiğinin altında subakromiyal bursa denilen yağlı bir kese mevcuttur. Özellikle çok fazla başüstü aktivite yapan kişilerde ve orta yaş bayanlarda bu yağlı doku sertleşerek altından geçen tendonlara baskı yaparak tendonda dolaşım bozukluğu yaratıp yırtıklara neden olmaktadır. Aynı zamanda omuz eklem kapsülünün arka kısmında gelişen sertlik ve üst kemikte gelişen kemik çıkıntılar da bu mesafeyi daraltmakta ve ortaya çıkan ağrılı duruma omuzda sıkışma hastalığı denilmektedir. Klinik olarak özellikle; kolun başın üstünde kullanıldığı aktivite ve sporlarda, gece omuz üzerine yatma durumunda, omuzun ön kısmından kolun dış ortasına doğru uzanan ağrı ve daha çok kolun öne doğru kaldırılması hareketinin kısıtlanması söz konusu olmaktadır. Erken dönemde yumuşak doku ödemi için; medikal tedavi buz uygulaması ve aktivitelerin düzenlenmesi ile sorun çözülebilirken, sıkışma kronikleştiğinde bu bölgeye yapılan kortizon enjeksiyonları ve omuzun arka kapsülünün esnetilmesi/kürek kemiği stabilizasyonuna yönelik fizyoterapi desteği hastaları rahatlatmaktadır. Son evre olan rotator manşet yırtığının geliştiği tabloda ise; artık hastalar kollarını günlük yaşam aktivitelerinde bile kullanmakta güçlük çekmekte, ağrı ataklarının sıklığı artarak hastalarda ciddi memnuniyetsizlik ortaya çıkmaktadır. Bu safhada: cerrahi olarak artroskopik (kapalı) yöntem ile; hem sıkışmanın giderilmesi hem de yırtık olan tendonun özel iplik çapaları kullanılarak yerine dikilmesi ile hastalar tedavi edilebilmektedir. Yaklaşık 4-6 hafta omuz askısı ile takip sonrası özel fizyoterapi desteği ile hastalar, ameliyat sonrası 2-3. Ayda kollarını rahat kullanır hale gelmektedirler. Eklemin ileri derecede bozulduğu, göreceli daha yaşlı hasta grubundaki aşınma vakalarında ise; omuz protezi cerrahisi ile tatminkar sonuçlar almak mümkün olabilmektedir.